Film en tv presenteert alles wat paranormaal heet te zijn, als zijnde eng en beangstigend. "Aliens" zijn -met dank aan de geniale Orson Welles- bedreigend het vernietigen van de wereld lijkt hun hoofdopdracht te zijn (alsof de mens dat niet alleen af kan); "Medium" en aanverwante series cultiveren de reeds lang bestaande angst voor alles dat anders is. "Paranormaal" staat vrijwel gelijk aan Het Kwaad, binnen de kerken heeft Jomanda nog steeds met hekserij van doen.
Film kan niet zonder drama, tv series al evenmin. Dus er moeten dramatische ontwikkelingen rond paranormale zaken bedacht worden, die ook nog eens verfilmbaar zijn. Net als helder ruiken, helder proeven en helder voelen is helderziendheid ook niet verfilmbaar.
Helderziendheid speelt zich af in je hoofd, het zijn plaatjes, soms "hele films" die in een flits aan je voorbij schieten. Het verschilt per persoon. De ene helderziende ziet meer dan de andere en ook nog eens andere dingen dan de andere.
Maar film heeft een boeiend gegeven nodig om te vertellen. Vier mensen die met dezelfde bijbel op een bank zitten te lezen, is niet zo boeiend. Als een van hen een mooiere of grotere bijbel heeft dan de andere drie, krijg je jaloezie en daar kan de scenarioschrijver iets mee. Door de Bovenwereld als kwaadaardig voor te stellen, kan de scenarioschrijver iets boeiends vertellen. Als de Bovenwereld wordt gepresenteerd als zijnde humorvol, sympathiek en zeer vriendelijk, dan kan de scenarioschrijver het verder wel vergeten. Dan zijn er geen reclame-inkomsten.
Helderziendheid speelt zich af in je hoofd - daar kun je niet filmen. Deze vorm van helderziendheid wordt interne helderziendheid genoemd. Dus is er ook externe helderziendheid. Dat zijn (veelal) kinderen die kleuren van de energievelden van voorwerpen zien en niet de verflaag op het ding. Kinderen die allerlei kleuren in aura's kunnen waarnemen en ze nog weten te duiden ook. Het zijn dus dingen die ze als onderdeel van hun visuele realiteit kunnen zien.
Filmmakers kunnen vrijwel niet anders dan plaatjes schieten die de suggestie wekken, dat alle helderziendheid extern is. De suggestie wordt ook gewekt dat helderziendheid materieel van aard is. Op zich zit daar wel een kern van waarheid in: Helderziendheid gaat over materie, het kunnen zien van dingen die voor anderen niet in de directe omgeving waarneembaar zijn, betreffen in de regel materie.
Dus: De wereld begint niet plotseling te trillen, de paranormale wereld is zoals de normale wereld;
de Bovenwereld is niet uit op dood en verderf, dat kunnen de mensen best alleen af; er is geen sprake van een plotselinge trance met veranderend licht; het begint niet ineens te stormen; de helderziende kijkt niet met grote, verschrikte ogen -want: AAAAHHH! Daar heb je het weer! - de camera in; er is geen muziek die aangeeft dat er weer een beangstigend helderziend moment zit aan te komen. Allemaal film onzin.
Op een paar mensen na (Boeddha, Jezus en zijn leraar Chandiman, Maria Magdalena en Jacobus Minor, Mohammed en sjamanen die het vaak met veel moeite konden opwekken) zijn de eerste helderzienden zo rond 1880 verschenen, in de tijd dat het 6e chakra Ajna actief werd. Mensen hadden dat derde oog wel, maar omdat zo goed als niemand van voldoende energetische hoogte was, kon dat chakra niet worden gebruikt. Vandaag de dag zijn de meeste mensen helderziend, in ieder geval intern. De kinderen zijn beiden, dus zowel intern- als extern helderziend. Als heel veel volwassenen en vrijwel alle kinderen helderziend zijn, is het niet meer paranormaal, maar normaal.
